~Random day

Czasami takie zwykłe przypadki, mogą pozostawić uśmiech na naszych twarzy przez resztę dnia.

Idę ze sklepu, obok mnie idzie chłopak.

Jadę w autobusie, on też w nim jedzie.

Widzę nasze odbicia w szklanych drzwiach. Jest wysoki. Chyba o głowę czy dwie wyższy ode mnie. Ale nie sprawia wrażenia aż tak wielkiego.

„ Żebym miała chłopaka o takim roście – myślę - to patrzylibyśmy się dobrze.”

„Mogłabym włożyć obcasy, on by włożył garnitur i wyglądalibyśmy jak para modeli. Hihi, jakie dziwne myśli.”

Wyłażę z autobusu. Idę w przód. Stoimy na przejściu.

Zerka w moją stronę, czuję to. Zachowuję nietykalny wyraz twarzy.

„Może patrzy na samochody jadące w naszą stronę?”

Moja twarz mięknie.

Ruszamy do przodu.

Raptownie, przy samym przejściu, samochód hamuje.

Daję krok do tyłu i kurczę twarz jak przestraszone dziecko.

Zerkam na niego z ukosa. Czy on się uśmiecha?!

Idziemy do przodu.

Czemu idziemy w jednej linii?? To trochę krępujące.

Chowam twarz w szaliku i staram się iść ścieżką a nie chodnikiem. Wymijam go.

Widzę swój budynek. Kieruję się w prawo.

On namierza w lewo.

Odszedłszy kilka metrów i odwracam się, by spojrzeć czy on nie zrobi to samo.

W ciemności widzę jego sylwetkę.

On też na mnie patrzy!

Uśmiecham się raptownie i odwracam, przytrzymując śmiech wyrywający się z ust.

Mijam krzak i już jestem niewidoczna, jak i on.

Jestem takim dzieckiem. Hihi.

~*~

Sometimes random accidents may leave a smile on our faces for the rest of the day.

I'm leaving a shop, some guy walks besides me.

I'm getting on the bus, he also gets on it.

In the glass door I can see our reflection. He is tall. Maybe a head or two taller than me, however he does not seem that big at all.

“If I had a boyfriend like this – I think – we would look good together.”

"I could put on my heels, he would put on a suit and we would look like a couple of models.  Hihi, what a strange thought. "

I crawl out of the bus . I'm walking forward. We are standing by the crossing.

He glances at me , I can feel it . I keep untouchable face.

“Maybe he is looking at the cars coming toward us? "

My face softens.

We move forward.

Suddenly, just before the crossing, a car stops .

I give a step back making a face of a frightened child .

I look at him. Is he smiling?!

Why are we walking by each other? It's a little confusing.

I hide my face in a scarf and try to follow the path, not the sidewalk. I bypass him.

I can see my dormitory. I head to the right.

He turns to the left.

Walking few meters forward, I turn around to check if he hasn’t done the same.

In the darkness I can see his silhouette.

He’s actually looking at me!

I smile and turn back rapidly, holding in the laughter, which tries to break out from my lips.

I pass the bush and I’m not visible anymore as well as him.

I'm such a baby. Hihi.